Richard N. Williams

|odznaczenia = |commons = Category:R. Norris Williams |wikicytaty = |www = }} Richard Norris Williams II (ur. 29 stycznia 1891 w Genewie, zm. 2 czerwca 1968 w Bryn Mawr) – amerykański tenisista.

Urodził się w Szwajcarii, ale jego rodzice byli Amerykanami. Opuścił Europę w 1912 roku na pokładzie Titanica i przeżył katastrofę (zginął jego ojciec), odmawiając lekarzom zgody na amputację odmrożonej nogi. Po kilku miesiącach dotarł do ćwierćfinału mistrzostw USA (US Open), ulegając Maurice'owi McLoughlinowi. W tym samym turnieju wygrał grę mieszaną, w parze z Mary Kendall Browne.

Podjął studia na Harvardzie i sięgnął po mistrzostwo międzyuczelniane USA w 1913 i 1915 roku w singlu oraz w 1914 i 1915 roku w deblu.

W 1914 roku odniósł triumf w mistrzostwach USA, pokonując w finale McLoughlina. Zwycięstwo w zawodach odniósł ponownie w 1916 roku, tym razem wygrywając w finale z Billem Johnstonem.

Wiele sukcesów Williams odniósł także w grze podwójnej. W 1920 roku został, razem z Chuckiem Garlandem, pierwszym mistrzem Wimbledonu w grze podwójnej reprezentującym Stany Zjednoczone. W 1925 i 1926 roku Williams był najlepszy wspólnie z Vincentem Richardsem w zmaganiach deblowych o mistrzostwo USA. Ponadto Williams w latach 1921, 1923 i 1927 przegrywał w finale mistrzostw USA, a w 1924 roku poniósł porażkę w rundzie finałowej na Wimbledonie.

W 1924 roku, w parze z Hazel Hotchkiss Wightman, zdobył złoty medal igrzysk olimpijskich w Paryżu w grze mieszanej.

Od 1913 roku był członkiem reprezentacji w Pucharze Davisa, zdobywając trofeum jako zawodnik lub kapitan w 1913 roku i w latach 1921–1926. Był także kapitanem w edycji zawodów z 1934 roku (porażka USA w finale z Brytyjczykami).

Uczestniczył w walkach I wojny światowej, został uhonorowany m.in. francuskim Croix de Guerre i Legią Honorową.

W 1957 roku nazwisko Williamsa wpisano do międzynarodowej tenisowej galerii sławy. Źródło: Wikipedia